Karuna Project

Bang, bang hart…

Dat de overgang van het sportieve gedeelte naar het humane zo cynisch zou zijn, had ik mij nooit kunnen voorstellen. De nacht voordat Veerle en ik naar Pokhara vertrekken, waar we Tine en het Karuna project gaan bezoeken, wordt immers mijn portefeuille uit de kamer weggeritst... terwijl we erin liggen, nota bene.

Maar in Pokhara komen we dus terecht in een zee van rust ! Wat een verschil tegen Kathmandu. De witte bergtoppen in de verte weerspiegelen in het stille water van het Pewa-meer. Maar we zijn hier dus met een ander doel dan niksen aan het meer. We gaan naar het drukkere deel van de stad, aan het busstation. Daar is de krottenwijk waar Tine werkt. Met de beschrijving van Tine in de hand, wandel ik met klamme handjes de krottenwijk binnen. Dit is helemaal nieuw voor mij, vandaar de (drempel)vrees. We vragen een paar keer of we wel op de goed weg zijn naar ‘Miss Tina’ en dat blijkt zo te zijn. Toch blijft er wat schrik aanwezig: je bent hier volledig overgegeven aan de good-will van de krottenwijkbewoners... vooroordelen ?


Krottenwijkzicht

Aangekomen aan het klasje, begeleid door een vriendelijke Nepalees die we onderweg tegenkwamen, komt Tine naar buiten als ze geroepen wordt. Met een brede lach, en er half Nepalese uitziend, verschijnt ze door het deurgat “Amaaj, ik zou jullie niet meer herkend hebben !” We gaan dadelijk eens een kijkje nemen in het crea-klasje en zien er 16 kinderen met volle overgave met penseel en verf te werk gaan. Mmh, niet mis die werkjes... Tine begint wat uit te leggen en daar wordt mijn tweede vooroordeel aan diggelen geschoten (is een crea-atelier nu wel nodig in een krottenwijk). Ja dus ! Het creatief bezig zijn en de discipline die Tine erop nahoudt, zijn een eerste stap richting schoolpoort. En met de kwaliteit van de gemaakte werkjes heb je meteen en goed argument naar ouders en kinderen dat er wel degelijk een potentieel in hen zit dat verder in een school kan ontwikkeld worden. En het resultaat is er ook: 12 kinderen zijn met sponsorgeld naar de school gestuurd en het laatste nieuws is dat ongeveer de helft geslaagd is. Niet slecht als je weet dat ze na het midden van het schooljaar pas naar school zijn gegaan !
Na de eerste dag kruip ik al in mijn bedje met een goed gevoel: “Tine levert hier prachtig werk en de ingezamelde centjes worden hier goed besteedt.”


Kinderen aan het werk

Het leven zoals het is... Sukumbassi

In de komende dagen leer ik beetje bij beetje meer hoe het leven er in de krottenwijk (Sukumbassi in ’t Nepalees) aan toe gaat. Ik probeer hier een typische dag van Tine te schetsen.

Tegen 8 uur moeten alle kinderen in de rij klaar staan om naar school te vertrekken. Eenvoudige taak ? Niet in de Sukumbassi... Het eerste grote struikelblok is al de vraag of iedereen gegeten heeft. Bij sommige families is er niet genoeg geld om om elke ochtend rijst voor de kinderen te hebben (ter info: voor vele Nepalezen bestaan de maaltijden van een dag uit 2x rijst, al dan niet met groentjes en bonensoep). Het gebeurt ook dat de kinderen nog bezig zijn met huishoudelijke taken zoals koken of wassen, omdat de ouders hier ook niet altijd veel tijd in steken. Als iedereen er dan toch is, dan worden de uniformen op een centrale (propere) plaats aangetrokken. Als je eens in enkele krotten rondgekeken hebt, dan weet je waarom dit zo gebeurt... leven met 6 op een ruimte van 4 m², zonder kasten en gewoon een aarden vloer... dit zegt genoeg zeker.


Binnenkijken in een krot

Maar dan gaat het dus opgewekt in een lange rij naar de school. Het wordt al snel duidelijk dat er veel blijheid en pit in de kinderen zit, maar dat ze toch ook hunkeren naar affectie. Vooral deze blijdschap verrast me aangenaam, gezien de omstandigheden waarin ze leven. Binnen de schoolpoort speelt zich een bijna militair ritueel af waar bij ons gewoon de bel klinkt (stel je iets voor als een turn-dril-oefening). En dan lost de overvolle speelplaats zich plots, via rijen lopende kinderen naar de klassen, op in stilte.


Schoolrij

Nu is er tijd tot 16uur om allerhande dingen te regelen: de bouw en inrichting van een tweede kleuterklasje in de sloppenwijk, het onderhandelen met het stadsbestuur over de kleuterjuf, ‘sociaal assistente’ spelen voor de sloppenwijkbewoners die met hun problemen afkomen, een preek krijgen van het schoolhoofd over het kattekwaad van de kinderen, een infosessie organiseren en nog veel meer. En in een land als Nepal kruipt daar tijd in... veel tijd... heel veel tijd. Ik heb Tine bijvoorbeeld geholpen een poppenkast in elkaar te knutselen. Enkele houten panelen kopen, vijsjes, scharnieren (en onderhandelen over de prijs – een nationale sport in Azië), laten zagen en in elkaar steken, neemt al snel meer dan een halve dag in beslag.


info aan de vrouwen

Tegen 16u staan de kinderen alweer te popelen om aan het crea-atelier te beginnen. De kinderen zijn, wegens het grote succes, ingedeeld per leeftijdscategorie en kunnen één keer per week hun creativiteit komen botvieren. Er wordt geschilderd, geboetseerd, geknipt, geplakt, genaaid, geknutseld. En de resultaten, jongens, die mogen er wezen. Ik heb lang zo geen creativiteit als die kinderen !


Resultaat

Om 18u is het crea-klasje afgelopen... maar dan zit de dagtaak er nog niet op, neen neen, niet voor onze Tine. Ze geeft dan nog les van 19u tot 21u aan de vrouwen uit de krottenwijk. De geïnteresseerden kunnen er komen leren lezen en schrijven... Nepalees welteverstaan.

Uit deze beschrijving van de dagtaak blijkt wel duidelijk dat zo’n dagtaak vermoeiend is. Fysiek, maar zeker ook mentaal. Meestal zijn de mensen uit de wijk dan wel dankbaar (we werden bijvoorbeeld uitgenodigd om bij een familie te gaan eten in de krottenwijk), maar soms is er ook ondankbaarheid en ‘meer willen’. Het zijn ook niet direct de meest ‘gemakkelijke’ mensen: vaders die drinken en overdag hun roes uitslapen, moeders die zich niet (genoeg) om hun kinderen (kunnen) bekommeren, kinderen die slaag krijgen, straatgevechten,... je komt het er allemaal tegen. Ik wil hier geen oordeel vellen over deze mensen, integendeel. Door zelf even de omkadering te zien, word je een heel pak begripvoller.


Levendige “straat”

Waar werd en wordt het geld aan besteed ?

- Kleuterklasje: bouw en inrichting. Misschien ook (deel van) het loon van de kleuterjuf.
- Huurgeld voor het crea-klasje (jawel, ook ‘krotten’ worden verder verhuurd)
- Materiaal voor het klasje: inrichting en verbruiksmateriaal (ook voor de les aan de vrouwen).
- Schoolboeken, uniformen en schoolgeld voor de schoolkinderen.
- Andere kleine dingen, zoals een ouder die een onderzoek voor haar kind in het ziekenhuis niet kan betalen.


Het nieuw gebouwde kleuterklasje

Besluit(je):

Deze enkele dagen in de krottenwijk waren voor mij een hele openbaring. Ik heb mijn kijk op de wereld totaal moeten veranderen. Wij hebben zeker geen reden om ongelukkig te zijn !! Vele van onze problemen zijn het gevolg van het feit dat we te verwend zijn in deze maatschappij (denk daar maar eens over na)...
Ik zag in Nepal mensen die met bijna niets gelukkig zijn. En ik heb er ook gezien dat dat kleine beetje steun voor hen al een heel verschil kan uitmaken (voor de prijs van een pint hier, kan je iemand een maand naar school sturen). Belangrijk is wel dat het goed en efficient gebruikt wordt... en dat is met dit project zeker het geval !
Bedankt aan iedereen die een centje bijdroeg en een hele dikke proficiat aan Tine, die daar schitterend werk aan het leveren is !


Tine met kindje

Het slot(feest):

Om af te sluiten nog een sfeer-schets van de krottenwijk. De avond voor Tine en ik naar Kathmandu terugkeerden, werd er een groot feest voor Tine gehouden. Eerst werd ze in de bloemetjes gezet en overladen met Tika’s (die rode bol op het voorhoofd). Kinderen juichten in het rond aan het klasje. En dan werden er door de Nepalese vrouwen, op het zo typische deuntje, lofzangen geïmproviseerd tot wij er moe van werden (en zij nog steeds niet). Ondertussen werd er vlijtig gedanst (en jawel, de blanken moesten steeds op de dansvloer). De hele tijd daar in de Sukumbassi en zeker dit feestje de laatste avond heeft mijn hart zodanig geraakt dat deze dagen in mijn geheugen gegrift zullen blijven staan !

Project-site: http://www.karunaproject.be

Everest Trekking - Deel 5 - "De terugweg"

Nu we eindelijk terug gaan naar de bewoonde wereld en de 'luxe', wil ik niet meer. Een goede douche en wat warmte zouden goed doen, maar het lijkt niet meer belangrijk. Ik schrijf in mijn dagboekje 'geniet zolang het nog duurt en wees niet triestig'. Vandaag dalen we een heel stuk af: tot Pheriche. En daar nemen we een warme douche... 't is te zeggen: een emmer heet water wordt in een reservoir boven het douchehokje gegoten, maar de omgevingstemperatuur is onder 0° ! Dat doet me even een kleine balans opmaken:
- we sliepen 16 dagen boven de 4700m (uitgezonderd Dingboche) en zelfs 3x boven de 5000m
- het is 17 dagen geleden dat we nog een boom zagen
- we leven al 17 dagen in vriestemperaturen
- ik loop al +/- 13 dagen met een verminderd gevoel in mijn vingertoppen
- het is 14 dagen geleden dat ik nog eens deftig gewassen ben... en dat begin ikzelf zelfs te ruiken...
In het boek 'Into Thin Air' staat dat je lichaam verandert op grote hoogte en dat stel ik hier ook vast: mijn benen zijn precies in omvang afgenomen, maar de spieren voelen wel aan als staal.


Terugblik op Ama Dablam

Bij het verder afdalen, doet het even raar aan terug tussen de bomen te lopen. We komen onderweg nog een hele yak-trein met materiaal voor een Koreaanse Ama Dablam expeditie tegen. Terug aankomen in Namche Bazaar is toch wel een speciaal gevoel. Enerzijds profiteer je er van de genoegten van de beschaving (pizza, taart), maar aan de andere kant voelt deze "overdaad aan luxe" raar aan. Ook al stijgt de spanning door zo lang dicht op elkaar te leven, in Namche klinken we met een (Everest) Whisky op een geslaagde tocht. En we kunnen ook weer even naar muziek luisteren, die ik achterliet als overgewicht in Namche. Zaaaalig !


Santé !!

Het is nog een dagje stappen tot Lukla, om van daaruit terug naar Kathmandu te vliegen, maar we voelen dat de tocht erop zit en maken het ons die laatste dag gemakkelijk en huren een drager in voor een dag. Afdalen gaat trouwens sowieso veel sneller dan stijgen... we doen het stukje Namche - Jorsale in 1 uur tijd naar beneden... terwijl we er 5 uur over deden in omgekeerde richting.
In Lukla besluiten we nog maar eens op de succesvolle tocht te gaan klinken en stappen er de wave-pub binnen. Daar zit een hele bende Britten die de Everest trekking deden voor een goed doel. De combinatie alcohol en goede muziek maakt dat de sfeer er al direct inzit. We staan er om 17u te dansen - raar, maar waar.

Aan alles komt een einde... maar soms met wat vertraging... Onze terugvlucht is 3 uur te laat op de planning. Dat geeft wat tijd om met andere reizigers te praten. Een brits koppel raadt ten zeerste Nieuw-Zeeland aan... het overwegen waard...

Dagoverzicht:
19/11 - Gorakshep - Pheriche
05/12 - Pheriche - Sanasa
06/12 - Sanasa - Namche Bazaar
07/12 - Namche Bazaar - Lukla
08/12 - Vlucht Lukla - Kathmandu

Everest Trekking - Deel 4 - "Dak van de wereld (Everest Base Camp)"

Na de zware klim van Island Peak is een rustdag welkom. Meteen ook even tijd om de kousen uit te wassen die serieus beginnen te stinken :-( Hierna staat er immers weer een zware dag op het programma. We gaan naar de Everest vallei trekken over de Kongma La pas (Chukung naar Lobuche, naast het Nuptse massief). Maar na Island peak heb ik last van een anti-climax gevoel en geraak maar amper uit mijn bed. Maar een geluk dat ik deze tocht toch doe, want hij is ronduit schitterend. We komen bijna geen andere trekkers tegen (de Everest-vallei zelf is een 'toersitensnelweg' in vergelijking met deze rust), dus het is genieten van de rust... en van de schitterende uitzichten: mooi zicht op Island peak en Ama Dablam, 'net onder' Lhotse/Nuptse, bervoren watervallen en meren. Eens over de pas is er dan weer een prachtig zicht op de andere vallei (o.a. Cholatse en Lobuche). Vanop de pas wordt het ook duidelijk dat de afdaling nog lang zal worden. En gevaarlijk ook blijkt, ik struikel op een bepaald moment voorover en maak bijna een tuimeling. Als we in de lodge aankomen, krijgen we een kijvende vinger van de lodge-dame: 'nog zo laat toekomen'... het is dan 17u. Net voor de overtocht van de gletsjer naar Lobuche, zorgden mistslierten voor een mystiek effect.


Wandelen in de mistslierten

's Anderendaags gaat het op 3 uur tijd naar Gorak Shep. Een korte tocht, maar deze korte etapes zijn nodig wegens de stijging. Hoogteziekte is geen pretje ! En we zullen in Gorak Shep slapen op 5180m ! En je merkt er het effect van de hoogte. Er zit een groep maleisiers in onze lodge, waarvan de meerderheid gelijk zombies ronddwalen. Een van de Nepalese gidsen zegt trouwens dat 90% van de mensen die hier overnachten last hebben van serieuze slaapstoornissen ('s nachts plots snakken naar adem). Gelukkig ben ik daat gespaard van gebleven. Van hieruit zien we al het topje van de Everest. Dit geeft toch wel een speciaal gevoel: zicht op het hoogste punt van deze aarde...


Everest en Nuptse bij zonsondergang

Vooral bij de zonsondergang is het geweldig: eerst zijn nog vele toppen prachtig oranje verlicht, op het einde alleen de Everest. En rondom ons liggen nog de prachtige toppen van Nuptse en PumoRi. Woorden schieten tekort om wat je hier ziet en voelt te beschrijven !


Pumo Ri

Op weg naar Everest Base Camp komen we achtereenvolgens een reeks grafmonumenten tegen en een neergestorte helicopter. Eens op de gletsjer hoor je de werking ervan. En tijdens onze lunchpauze in Everest Base Camp zien we een van de Seracs (reusachtige ijsblokken) van de Khumbu Icefall naar beneden tuimelen in een lawine (we zien er trouwens nog 2 andere lawines deze dag). Dit alles doet je toch beseffen dat je op een zeer afgelegen en extreme plek zit.
In Everest Base Camp mag het zicht op de Everest zelf dan wel slecht zijn, het is een plek die een zeker respect afdwingt en iets uitstraalt. Vele van de Everest expedities 'begonnen' immers hier. Het zicht is er trouwens prachtig: 360° sneeuw, ijs en kale rots, met als absolute hoogtepunt de Khumbu Icefall.


Lawine op de Khumbu Icefall

Een dagje later trotseren we de koude (-20° bij vertrek) en de hoogte (5545m) om vanop de Kala Patar een beter zicht te hebben op de Everest. En dat zicht mag er wel zijn. We lagen er zeker een uur te genieten van het uitzicht. Ik heb de foto's niet nodig voor deze zichten, die staan voor altijd in mijn geheugen gegrift ! Maar de top van de Kala Patar betekent dat het vanaf dan ook alleen nog maar naar beneden zal gaan, helemaal terug tot Lukla. Het Clouseau-liedje 'afscheid van een vriend' begint in mijn hoofd te spelen. Dit beschrijft vrij goed het gevoel: nooit zal ik deze momenten vergeten ! Maar ik heb ook het gevoel dat het geen vaarwel is, maar enkel een (tijdelijk) afscheid...


Everest en Nuptse, gezien vanop Kala Patar

Kleine 'culinaire' zijsprong: hier kan je 'marsroll' krijgen, een springrol-deeg met daarin een mars. Lekker !

Dagoverzicht:
29/11 - Chukung (rustdag)
30/11 - Over Kongma La naar Lobuche
01/12 - Lobuche - Gorakshep
02/12 - Everest Base Camp
03/12 - Kala Patar

Everest Trekking - Deel 3 - "Eiland in de wolken (Island Peak)"

Island Peak zien we al vanaf Dingboche mooi in de zon te liggen blinken en we wandelen in een halve dag in die richting tot Chukung. We komen hier dichter bij het hooggebergte: Ama Dablam en het Lhotse/Nuptse massief liggen hier vlakbij.


Island Peak in de verte

In Chukung komen we als laatsten van onze 5-koppige groep aan voor de "Mountaineering Course - Island Peak". We krijgen er de eerste dag een snelcursus in knopen maken en in hoogteziekte en leren rapellen en "jumar-en". Voor het eerst van deze tocht door het Khumbu gebied zullen we in een tent slapen. En de vrees voor de koude is terecht ! Net voordat het zonnetje de tent opwarmt (en binnen voor condensatie-sneeuw zorgt) is het er -16 graden. Koud he ! Slapen gebeurt hier dus met thermisch T-shirt en lange onderbroek (of zoals mijn grootmoeder altijd zij 'onderbroek me maave'.
De volgende 2 dagen brengen we door aan de voet van en op de Ama Dablam gletsjer. De eerste dag gaat het naar een bevroren waterval om er te gaan ijsklimmen. Dit bevalt me enorm ! Het smaakt naar meer. Maarnet als bij het gewone klimmen ondervind ik al vrij snel uitputting in de armen...


Bezig aan het ijsklimmen

's Anderendaags begeven we ons op de gletsjer voor val- en rem-oefeningen in de sneeuw. Wat volgt is meer spannend: een voor een moeten we van een kleine afgrond springen, terwijl een andere zorgt voor de beveiliging en redding. Spannend, maar leerrijk !


Gelukkig wordt ik gered

Voor de twee komende dagen (de toppoging), krijgen we er een zesde lid bij in onze groep. De tocht naar het Island Peak Base Camp is niet zo lang en verloopt dus vrij ontspannen. De dag erna moeten we vroeg uit de veren, dus murwen we ons ook al tegen 18 a 19 uur in onze slaapzak. Murwen is hier wel degelijk het juiste woord, want alles dat we de dag erna zullen aandoen, gaat mee in de slaapzak,... inclusief de binnenschoenen van de plastic gletsjer boots. Tegen het slapengaan zijn de aanwezige wolken wel begonnen een sneeuwtapijt aan te leggen. Zullen we morgen wel kunnen gaan ??
Terwijl men zich in Belgie aan het klaarmaken is om uit te gaan (Za - 18u15), loopt in onze tent de wekker in het midden van de nacht af (Zo - 1u30). Het sneeuwen is gelukkig gestopt, dus maken we ons klaar voor het vertrek naar de top (2u30). In het donker klimmen we, bijgestaan door het licht van de volle maan en van onze hoofdlampen, traag maar zeker naar boven. Met momenten is het een beetje klauteren - niet evident met het weinige licht dat er is. Als we tegen 7 uur aan de gletsjerrand aankomen, is de zon gelukkig van de partij. Het gevoel in vingers en tenen was immers stilaan verdwenen (we maten -15 graden). Na het aantrekken van de stijgijzers en het inbinden in de cordee, begint de trage tocht over het ijs. Traag, want we zitten nu al tegen de 6000m en daar voel je de inspanning wel ! Na enkele korte klimmetjes met mooi zicht op de gletsjerspleten en ijsmuren rond ons, komen we aan de voet van de klim naar de kam. Van hieruit moeten we een 150m bijna loodrecht naar omhoog. Stapje per stapje en zoekend naar adem gaat het naar boven. We krijgen wel een serieus compliment van onze gids als hij gemeend zegt dat we "naar boven aan het racen zijn" :-)


Op de kam, de laatse bultjes

Maar bovenaan deze klim zegt hij dan wel "You won't get any better views from the top, we might as well stay here." Het is waar dat het zicht niet ideaal is door de aanwezige wolken, maar we hebben allen iets van 'we zijn niet naar hier gekomen om vlak onder de top te stoppen als de conditie en het weer ons niet tegenhouden'. Dus zetten we de klim, over de graat, verder.


Op de top

Om 10u15 staan we -eindelijk- op de top. In Belgie is het dan 3u, nog volop fuiftijd... We zijn nu toch al 8 uur onderweg en de uitspraak van onze gids "Remember, once on the summit, you're only half way" stemt dan ook tot nadenken. En dit blijkt te kloppen, want het is 14 uur als we terug in het basiskamp aankomen. Het is ondertussen ook terug beginnen sneeuwen. We doen snel nog wat energie op (pizza met salami, ei, custard, confituur - doet me aan de goesting van een zwangere vrouw denken, maar het gaat toch goed binnen) en dan is het snel inpakken en wegwezen naar Chukung. We komen daar pas in het schemer aan - het is dan 17u45. Het was dus een lange en vermoeiende dag van 15 uur en 1200m hoogteverschil. Voordat ik als een blok in slaap val, klinkn we nog met een biertje op de prestatie. Het was een prachtige dag !

Everest Trekking - Deel 2 - "Sneeuwtaferelen (In Gokyo en naar Chukung)"

Ochtendzicht

Ik sta in Gokyo op met nog lichte hoofdpijn, maar deze verdwijnt als sneeuw voor de zon bij het naar buiten kijken. De sneeuw is nog niet door de zon verdwenen en geeft een prachtig landschap. Daarbij komt nog de opkomende zon die de witte toppen met oranje licht beschijnt en het meer dat er turquoise en dampend bij ligt. Meteen begint het volgende deuntje in mijn hoofd te spelen: "Smoke on the water, fire in the sky..."


Gokyomeer

In de twee dagen dat we in Gokyo verblijven, bezoeken we prachtige plaatsen: Gokyo Ri, een "heuvel" met zicht op 4 8000-ers en "5th lake", met mooi (maar ver) zicht op de Everest en de grootste gletsjer van Nepal, waarvan we goed horen dat hij leeft. Het sneeuwlandschap dat we in deze tochten hebben, maakt het plaatje compleet idyllisch !


Prachtige sneeuwzichten

Met deze schitterende zichten, vliegen de foto's erdoor, net als de tijd. In de sneeuw de weg vinden, is trouwens iets minders gemakkelijk, dus de tochten lopen steeds iets uit op de 'planning'. We ondervinden ook de minder goede kanten van het mooie weer dat terug zijn intrede heeft gedaan: de nachten zijn bere-koud (-16 graden buiten en rond het vriespunt in de kamer). Naar de WC gaan wordt een kwestie van snelheidsrecords verbreken en terug in de nog warme slaapzak duiken (mijn hier aangeschafte donsslaapzak komt heel goed van pas !) Een naar gevolg van de koude is dat de batterijen van de draagbare harde schijf, om mijn fotos op te slaan, leeg is. We moeten dus een selectie beginnen uit te voeren in onze foto's; zonde !


Gletsjer in de buurt van 5th lake


Op de top van Gokyo Ri

Met wat pijn in het hart verlaten we Gokyo, het is er werkelijk schitterend (in de sneeuw) en de lodge-dame was er superlief. Om naar Dragnag te geraken, moeten we de Ngozumpa gletsjer oversteken (naar het einde ervan toe). We komen op deze oversteek nog meer natuurpracht tegen met de ijsmuren en -meren. Om de steile Cho La pas over te gaan, mag er zeker geen sneeuw liggen; want dan is het er levensgevaarlijk glad. Als ik tegen de avond wolken zie aankomen en er af en toe een sneeuwvlokje naar beneden dwarrelt, dan begin ik te vrezen dat we onze plannen zullen moeten aanpassen en helemaal omwandelen, maar de volgende ochtend is de zon gelukkig weer van de partij. De oversteek van de pas zal lang zijn (8u), dus vertrekken we vroeg. Dit wil ook zeggen: in de vrieskou (-12 graden), tussen bevroren riviertjes en met ijskristallen bedekte planten. Bijna uitgeput van de steile klim op grote hoogte, met zware rugzak, over rotsblokken en kale rots, komen we boven op de kleine gletsjer op de pas aan. Er zitten toch enkele spleten in, dus geheel zonder gevaar is het er niet. Maar we letten op en de te volgen weg is duidelijk. We zijn het steile stuk naar beneden nog maar net afgedaald of de pas ligt alweer in de mist. Wanneer we in Dzongla aankomen, is de hemel compleet toegetrokken. Af en toe zien we wel de omliggende toppen tevoorschijn komen door een gat in de wolken. Mystieke zichten zijn dit !


Oversteek van de Cho La pas

De laatste etappe richting Chukung zou maar een lichte tocht moeten zijn (<2u tot Dugla, <2u tot Dingboche, <2u tot Chukung), maar de weergoden hadden iets anders voor ons in petto. We staan op met een klein sneeuwtapijt en de vlokjes vallen er nog steeds uit. Bij het buitenkomen van de lodge maak ik al direct een uitschuiver, dus dat belooft ! Het pad is bijna net meer te zien door de sneeuw. Gelukkig is er iemand met gids een half uurtje voor ons vertrokken, dus kunnen we onze vaardigheid in sporen volgen eens uittesten. In het begin lukt dit zeer goed, maar zij lopen sneller en het blijft maar sneeuwen... Iets voor Dugla zitten we dus op een besneeuwde bergflank, in de mist, op bijna 5000m hoogte, en zien geen pad noch voetsporen meer. Onnodig te zeggen dat dit een spannend moment was. En gedurende een hele tijd was er geen levende ziel die ons ter hulp kwam, zelfs geen Yeti. Er liepen wel wat yaks in de buurt, maar daar kan je niet veel aan vragen, he ! Na een tijdje zoeken en discussieren over de beste uitweg, zien we toch 3 mensen hoger boven ons voorbij lopen. Via de 'pootsporen' van de bovenvermelde yaks, vinden we het pad. Oef ! We geraken zo via een hele omweg toch in Dugla, op 5 uur tijd in plaats van 2 uur. Vanaf hier ligt er verrassend genoeg bijna geen sneeuw meer, dus geraken we goed voor donker in Dingboche (niet meer tot Chukung).

Is het nu de koude, de vermoedheid, het liedje 'going to Ibiza' dat hier regelmatig in de lodges uit de luidspreker komt, of een combinatie van alles, maar in dit stukje tocht begin ik meer en meer te dromen van en verlangen naar tropische temperaturen, palmbomen, witte stranden... Je wordt hier ook meer fylosofisch door de omstandigheden: ik denk meer en meer na over mezelf en de toekomst.

Dagoverzicht:
19/11 - 5th Lake
20/11 - Gokyo Ri
21/11 - Gokyo - Dragnag (Tagnak)
22/11 - Dragnag - Cho La - Dzongla
23/11 - Dzongla - Dingboche


Gokyo vallei en Choy Oyu

Everest Trekking - Deel 1 - "Op zoek naar de Yeti (Lukla tot Gokyo)"

De wekker staat om 5u30 om de vlucht van 8u05 te halen. Nog maar half wakker, vallen we aan de luchthaven bijna achterover als we zien dat "onze Balu" (gids Manaslu trekking) ons staat op te wachten om ons uit te wuiven. Hij is toch zo aardig !!
Het kleine vliegtuigje brengt ons, na hectische momenten bij het inchecken, in +/- een half uur naar Lukla. Toen ik door het voorraampje de landingsbaan loodrecht onder ons zag, dacht ik even "OK, we gaan crashen", maar toen trok de piloot het vliegtuigje net op tijd op om het veilig op de sterk hellende landingsbaan neer te zetten. We gespen onze te zware rugzakken aan (de mijne 22kg), wat meteen het echte startschot is van de tocht. De rest van de dag gaat het bergaf, door landbouwgebieden, richting Phakding. In die lodge krijgen we een Tibetaanse sjaal als "good luck". Ik weet niet of het iets met het Dewali festival te maken haddat dan aan de gang was, maar het was echt lief. Kenmerkend voor het Dewali festival (lichtfeest) zijn: kaarsen en "kerst"lampjes in het straatbeeld en mensen die zingend van huis tot huis trekken (te vergelijken met ons driekoningen).
's Anderendaags staat de zware klim richting Namche (Bazaar) op het programma. Zeer vermoeid, door de zware last op onze rug, komen we in Namche aan. We pluizen uit wat we nog kunnen missen uit onze rugzak en dit heeft resultaat: samen laten we toch nog een 3 a 5 kg achter.

Namche Bazaar ligt als een soort hoefijzer in een soort van "cirque", met rondom besneeuwde toppen... die we niet zien door het bewolkte weer. Normaal komen er wolken tegen 2 a 3 uur, maar die zijn er nu al om 9 a 10 uur. Maar ja, ik wilde de Yeti zien, en deze komt enkel buiten in mistig weer, dus ik mag niet klagen, he. De hoteleigenaar in Namche vertelt trouwens dat de winter vroeg is dit jaar, dat de temperatuur fel gedaald is de laatste dagen. Dat belooft, want we vinden het nu al koud in de kamer (5 graden).


Namche in de mist

Na een acclimatisatiedag in Namche (Bistare Bistare, of traagjes traagjes, weet je wel), gaat het bergop naar Khumjung en Khunde. Van daaruit hebben we een prachtig zicht op mijn lievelingsberg (qua schoonheid) van de streek: Ama Dablam. In Khumjung begint de combinatie van koude en afstand tot de WC al tot raar gedrag te leiden: we promoveren het vuilnisemmertje tot WC-emmer. Die probeer ik dan deskundig door het raam het aanliggende veld in te krijgen, maar door mijn handigheid is het de muur die besproeid wordt :-O)

Nu gaan we echt op jacht naar de Yeti door de Dudh Kosi vallei binnen te treden (vallai van Gokyo - hier waren de meeste Yeti-sightings). Dat is ook de start van het echte klimwerk. Maar, we kunnen Khumjung yoch niet verlaten zonder eerst eens een koffiekoek te gaan eten in de "hoogste bakkerij ter wereld".


Op weg in de Dudh Kosi vallei

Op de tocht naar Dole ondergaat het landschap enkele gedaanteverwisselingen: groen-bruine alpenweide; bos met bomen, feeeriek bedekt met mossen; bevroren beken en ijswaetrvallen. Het laatste stukje tot Dole lopen we in de mist. Ondanks het draaien aan de gebedsmolentjes en het prevelen van "Om Mane Padme Hum"s, zijn de goden mij niet goed gezind en zien we geen Yeti.


Bevroren waterval

Van Dole gaat het in een korte dag naar Macchermo. Daar zitten we echt in hoogteziekte-risico-gebied. Veerle heeft er hoofdpijn en zoekt opo een bepaald moment naar haar bril... die ze aan heeft. Ik kijk eens bedenkelijk... Maar de volgende dag (Gokyo) is het mijn beurt :-( Bonkende hoofdpijn ! Ik werk liters hot lemon naar binnen en 2 kommen garlic soup, maar moet de dag erop toch ook nog met hoofdpijn op stap. Tijdens het eten van de soep bestond mijn wereld enkel uit de soepkom en de lepel (soort tunneleffect), die ik traag, hap per hap, leeg probeerde te slurpen (mijn maag lag ook overhoop). Ik begin vanaf dan trouwens nog een ander raar verschijnsel te vertonen (dat zelfs bij het dalen slechts heel traag overging): ik moet 's nachts veel naar de WC (tot 5x op een nacht) en -en dit is het ergste en ook overdag aanwezig- het komt plots op en is met een hoogdringend zodat ik maar net de WC haal :-( De hoogte doet rare dingen met de mensen ! Je moet het trouwens heel serieus nemen, hoogteziekte: op de tocht tot Gokyo zagen we 3 mensen afgevoerd worden (2 gedragen door een drager).

Over eigenaardigheden gesproken, de nacht voor onze tocht van Macchermo naar Gokyo, gebeurde er niets heel raars... De dag ervoor vertelde Veerle dat ze het landschap nogal bruin en eentonig vond. Die nacht, tijdens een van de plaspauzes, zag ze in de prachtige sterrenhemel een vallende ster. Als we de volgende ochtend, met de rugzak aan, vertrekkensklaar staan, vallen er hier en daar sneeuwvlokjes uit de bewolkte hemel...Tegen het moment dat we het eerste van de van Gokyo-meren bereiken, is het stevig aan het sneeuwen. Het laatste stukje weg naar het eerste meer is een klimmetje op rots-trappen. We zijn dus net op tijd in Gokyo, want het pad wordt door de sneeuw gevaarlijk glad en moeilijk zichtbaar. De meren zien we dan met een gefilterd zicht door sneeuw en mist...


Tweede (Gokyo)meer in de sneeuw

Dagoverzicht:
12/11 - Kathmandu - Lukla - Pakhding
13/11 - Pakhding - Namche Bazaar
14/11 - Namche dagtocht, regelen en rust
15/11 - Namche - Khumjung + wandelinmg tot Khunde
16/11 - Khumjung - Dole
17/11 - Dole - Macchermo
18/11 - Macchermo - Gokyo

Everest Trekking - Deel 0 - "Leven op het ritme van de wind en van de zon"

In het Everest gebied (of Khumbu) zijn er genboeg mogelijkheden om in de bergen rond te trekken (in Nepal in het algemeen trouwens).Een bewijs hiervan is de wijziging in onze plannen na het afwegen van de verschillende mogelijkheden. Het initiele plan was om met de bus tot Jiri te rijden en van daaruit de "klassieke aanlooproute" te nemen tot Namche Bazaar, om van daaruit richting Gokyo te gaan en dan over de Cho La pas en zo verder tot Kala Pattar en Everest Base Camp. De 12e November staan we echter in de luchthaven van Kathmandu voor een vlucht naar Lukla. We laten de +/- 6 stapdagen van Jiri tot Lukla vallen en lassen de beklimmimg van Island Peak in (een "trekking peak" van 6189m). Dit zullen we doen als 6-daagse "mountaineering course". We zullen van deze hele tocht wel een luxe tocht maken. Luxe, dan wel in de betekenis die gegeven wordt in de Trailblazer guide: "de grootste luxe die je kunt hebben bij het trekken in het Khumbu gebied is tijd". We doen het dus traagjes aan (o.a. om de kans op hoogteziekte zo klein mogelijk te houden).

Een licht gewijzigde versie van een van de chiro-liedjes vat goed samen hoe we deze 27 dagen durende tocht geleefd hebben:
Leven op het ritme van de wind en van de zon.
Stappen op de melodie van berg en beek en bron.
Slapen met vriestemperaturen heel ver onder nul.
Ontwaken met een sneeuwtapijt, het Everest gevoel.



Ons dagelijks ritueel op deze tocht was: Opstaan rond 6u, dan ontbijt en rugzak volproppen, om tegen 8u vertrekkensklaar te staan. En dan dus wandelen, tussen de 3u en de 8u30. Bij aankomst in het dorp waar we slapen, is het rondkijken in enkele lodges, prijzen vragen, afbieden. We smijten dan onze rugzak af en de rest van de namiddag en avond vullen we op met lezen, dagboek bijwerken en praten... rond de stoof die brandt op yak-stront. Tegen 20u liggen we in ons bedje. Het verbaasde me hoeveel uur je hier slaapt ! Nochtans kwam de nachtrust steeds goed van pas. Mijn vermoeden van de reden hierachter is dat dit te wijten is aan de recuperatie van de wandelinspanning, maar ook de emergie die je lichaam steekt in het vechten tegen de koude en de hoogte.

Al snel leren we enkele vuistregels te hanteren bij de selectie van de lodge:
- naar de prijzen van de menu-kaart kijken, want het is het eten dat de kost bepaalt. De kamerkost ging van gratis tot 200 Roepies. (ter info: ons gemiddeld dagbudget was 1000 Roepies (12 euro) per persoon)
- een kleine eetruimte is sneller opgewarmd dan een grote, maar een overvolle lodge is dan ook weer teveel drukte
- de afstand die af te leggen is tot de WC - het is geen pretje om ver door de vrieskou te moeten lopen...
- (en natuurlijk) de vriendelijkheid van de lodge-uitbaters
Een laatste (half) selectiecriterium was of we er alleen waren. Dit betekent meer en beter contact met de uitbaters. Naargelang de tocht vorderde, zochten we wel ook meer contact op met andere reizigers.

Dit deel van de reis was ook een heel nieuw hoofdstuk. Vanaf hier waren we met twee op stap, dus alles zelf dragen, alles zelf regelen, weg zelf zoeken en geen afwisseling meer in gesprekpartner. Dat laatste is wel terug wat raar na een dik jaar terug alleen te wonen. We vertrekken bovendien met een kleine handicap op tocht: Veerle serieuze keelpijn en ik een lichte hoest. Gevolgen van de vervuiling in Kathmandu ?

De volgende verslagjes, die stukje bij beetje zullen verschijnen, zijn als volgt opgedeeld:
- Lukla tot Gokyo (12/11 - 18/11)
- Gokyo en over de Cho La naar Chukung (19/11 - 23/11)
- Island Peak (24/11 - 28/11)
- Naar Kala Pattar en Everest Base Camp (29/11 - 3/12)
- "The way down" (4/12 - 8/12)

Verandering in programma

Op 12/11 zullen we naar Lukla vliegen om er met onze Everest trekking te beginnen. Deze ziet er nu anders uit dan oorspronkelijk gepland. Wat toegevoegd is, is de beklimming van de Island Peak, een top van 6189m hoog (daarmee hoger dan 4 van de 7 summits). We zullen dus hoogte en koude moeten trotseren om de top te halen. Het verslag volgt (na 7 december).

Groeten,
Dirk.

Trekking om de Manaslu

Valse start.
Op 16/10 verwachtte ik de rest van de Manaslu-trekkers in Kathmandu. Geen groep echter, enkel een telefoontje dat ze nog in Heathrow vast zaten. Na een lange lijdensweg waarvan ik het verhaal steeds opnieuw mocht aanhoren ;-) kwamen ze dan toch aan op 18/10. De dag voordien was ik met het trekkingbureau alternatieven voor het oorspronkelijk programma gaan bespreken en er kwam een goede oplossing uit de bus, we konden dus op trekking vertrekken ! Toen ik de groep stond op te wachten op de luchthaven, was de ontlading groot (Veerle sprong me bv om de hals). Een dag later was het onheil nog niet helemaal weg, want eerst hadden we te maken met een lange file op weg naar Gorkha, wegens een ongeval. Later, toen we na een stukje wandelen in het donker op een glibberig pad op de kampplaats aankwamen, bleek de zak van Veerle te ontbreken. Tijdens het avondmaal was het zowel voor Veerle als voor mij bang afwachten op haar zak (als hij gestolen zou zijn, zou ook de Everest trekking in het water vallen). Ik prevelde dus continu de boudhistische Mantra "Om Mane Padme Hum" opdat de zak zou opduiken. Het bleek dat er wat te weinig dragers waren en er iemand bij de zak aan het begin van de wandeling aan het wachten was tot hij gehaald werd. Oef !

De groep en de staff.
We waren met 9 trekkers: Stefaan, Lu, Kris, Dirk, Mark, Jeroen, Noel, Veerle en ikzelf. Als begeleiding zouden we moeten kunnen rekenen op 1 hoofdgids (Balu) + 4 assistenten, 1 kok + 4 hulpkoks, en van 11 tot 20 dragers (naargelang het eten op geraakt, zijn er minder dragers nodig). Voor elk van ons was er dus 3 man die we werk gaven ! Balu deed zijn werk naar behoren voor zijn jonge leeftijd (26j). Hij moest immers enkele keren dragers zeer kort houden (zie verder). Een ander wondertje in het team was de kookploeg, onder leiding van Pemba. Alle dagen was het eten overheerlijk. We kregen tot 2x toe cake en voor de laatste avond bestond het hoofdmaal zelfs uit 8 verschillende schotels. Maar het werd helemaal te gek toen we al grappend eens zelf een menu begonnen voor te stellen: pompoensoep, dan yaksteak met frietjes, dan chocomousse. Resultaat: we kregen 4x yak voorgeschoteld (2x yakburger, 1x soort stoofvlees en 1x in momo). We kregen ook een keer pompoensoep en zelfs pompoentaart. We love you, Pemba !!

De tocht zelf.
De eerste dagen liepen we meer in heuvels, tussen rijst- en "mulet"-velden, met een mooi zicht op de toppen van Manaslu, Annapurna en Ganesh Himal massieven in de verte. Dan zakten we af tot aan de Budhi Kosi rivier en liepen er een paar dagen in de smalle, tot kloofvormige, vallei. De wegjes waren dus soms spannend in de rots uitgehakt. Dit was ook de moment van de eerste hangbruggen, die we na enkele genomen te hebben, toch snel gewoon waren. Er waren ook vele, hoge en prachtige watervallen. Dan werd het landschap meer alpien: de velden maakten plaats voor naaldwouden, vochtige bossen en 'alpenweiden'. Het Hindoeisme ruimde ook meer plaats voor het (Tibetaans) Boudhisme: gebedsvlagjes, gebedsmolens (sommige zelfs aangedreven op waterkracht), Mani-stenen en -muren, chorten en gompa's.
En dan ruimde ook dit plaats voor het hooggebergte. Daar zagen we yaks en "chokpays" (half yak, half koe), werd onze tent bedekt met een zeer dun laagje sneeuw en moesten we elke ochtend opstaan in vriestemperaturen (koudste: -8 graden). Dichtbij de Tibetaanse grens zagen we ganse caravanen yaks waren van Tibet naar Nepal vevroeren. Na het oversteken van de pas, verliep het landschap weer in omgekeerde richting, maar we passeerden het dalend veel sneller.

De Larkya La (pas) over.
Op 1 november stond het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt op het programma. Ik was de avond voordien al met hoofdpijn in bed gekropen (veel te weinig gedronken de laatste dagen) en stond ook met hoofdpijn op, toen we, zoals altijd, met een kop thee gewekt werden. Het was dan 2u45. Na een tas looksoep en andere stevige kost als ontbijt, vertrokken we om 4u15 richting pas. Ongeveer 2 uur later wandelden we in de sneeuw, omgeven door witte toppen overal rondom ons; PRACHTIG ! De hoogte begon dan wel zijn tol te eissen: een van ons werd duizelig, de meerderheid had hoofdpijn. Bij mij ebde deze gelukkig weg.
Om 8u45 stonden we op de pas en hingen er een reeks gebedsvlagjes met onze namen in de wind te wapperen. Maar dan kwam de zeer steile en glade afdaling naar het dal aan de ander kant. Iedereen (incl gidsen), maakten er wel een slippertje. Mijn achting voor de 15 dragers die mee over de pas kwamen steeg er enorm (45kg op de rug en slechte schoenen - ze liepen meestal op teenslippers). Onderweg hoorden en zagen we verschillende lawines - dit is het hoogebergte... De dag eindigde in de prachtige vallei van Bhimtang, met de witte reuzen (oa Manaslu) vlakbij.


Een festival met nare gevolgen.
Tijdens de eerste dagen van de tocht, was het Dassain festival aan de gang. Overal stonden schommels, waarvan Veerle en ik er enkele zelf uitprobeerden. Maar het meest spectaculaire waren de rituele slachtingen. Met een hak werd een geit onthoofd, het bloed opgevangen, dan geschoren, in stukken gesneden en verdeeld onder de gemeenschap.
Het nadeel van dit festival was dat de dragers ook graag aan de Raksy (plaatselijke alcohol, gestookt uit gierst) zaten. Dit had als nadelig effect dat er een dag een drager spoorloos was (roes aan het uitslapen bleek later), zodat Balu zelf een halve dag drager moest spelen. Een andere dag kwamen onze zakken pas laat in de avond toe. Toen waren er enkele dragers 's middags blijven plakken en waren niet meer verder gekomen. Maar er waren er zelfs enkele die gevallen waren en zich bezeerd hadden, wat de rest van de tocht zijn gevolgen had.

Sterke en spannende momenten.
- De dag van de aankomst van de groep, werd ik uitgenodigd bij Balu om er te gaan lunchen. Een hele ervaring om te zien hoe ze hier wonen.
- De Maoisten. Op de tweede nacht hoorden we schoten. Het bleken waarschuwingsschoten te zijn van de politie. Twee dagen later kwam er een Maoist op het kamp toegangsgeld innen. Maar alles bleef veilig !
- Even spannend werd het toen Veerle en ik een gek oud vrouwtje tegen kwamen dat ons om geld vroeg. Balu had gewaarschuwd dat ze met stenen zou gaan gooien als je niets gaf. Dit gebeurden dus effectief, maar ze gooide er ver naast.
- We dansten 2x met de Nepali op Nepalese folkmuziek. Een korte, maar leuke belevenis.
- Het dorpsleven in de authentieke dorpen die we zagen, had zo'n eenvoud en de mensen zijn er zo gelukkig, dat je dit bijna gaat zien als hun luxe tegenover onze gejaagde westerse wereld.
- Bij het ontbijt zagen we in de verte een lawine naar beneden razen.
- Door een foute beslissing van enkele trekgenoten, moesten we een dik uur in het donker stappen. Naderhand gezien (niemand iets voor gehad) toch een leuke belevenis.
- En dan de kinderen... Dikwijls kwamen ze naar ons toe om eem pen te vragen "Namaste - give me pen", maar af en toe was er toch ook dichter contact mogelijk en speelden we zelfs verschillende keren met hen. Twee keer moest ik schommel spelen (kinderen rondzwieren aan mijn armen) en een keer huppelden we op een trap. Dit leverde vele leuke (herinnerings)foto's op. Soms waren ze zo schattig dat we ons afvroegen, zouden we ze niet meenemen. Op een moment zagen we een jongetje met een stompje als voet, maar hij straalde toch blijdschap uit... doet je even nadenken...

Anticlimax op het Annapurna-circuit.
Heel deze sfeer van authenticiteit die we bijna 2 weken beleefden verdween volkomen toen we op de Annapurna-trekking kwamen. De hoeveelheid toeristen ten opzichte van onze trekking was ontzettend en er liepen er ook vele rond die je echt als "toerist" kon bestempelen (we zagen zelfs een vrouw met handtas wandelen - we vroegen ons af hoe ze dat zou doen boven de 5000m). Hier liepen dan ook hele "muilezeltreinen" met goederen voor de guesthouses, met de nodige mest-stank als gevolg. Toen we terug auto's en bussen zagen, was dit sprookje dus helemaal voorbij...

Foto's Tibet

Hallo aan de geinteresseerden. Er staan ondertussen wat foto's van de Tibetreis online. De mijne zijn te vinden op: http://photos.yahoo.com/beire123 en die van green lotus trekking op http://www.green-lotus-trekking.com/photos/tibet2004/base0.html
Een verslagje van de trekking om de Manaslu volgt !

Groeten,
Dirk.