Stap 0: Dodentocht

Ik had kunnen weten dat het een slecht jaar ging zijn; voor het afhalen van de startkaart bleek er al een file van jewelste te staan (toeval of niet, de start was vrijdag de 13e augustus, om 21u). De weergoden hebben dan beslist om er nog een schepje bovenop te smijten. Niet lang na de start werden de hemelsluizen geopend, eerste een aanvaardbare regenbui, maar later viel het met bakken uit de lucht alsof er geen ophouden aan was. Zelfs goede bottinnen konden niet verhinderen dat er een bodempje water in onze schoenen stond, en dit na nog geen 20km. Gelukkig deed mijn jas wel zijn werk en werd ik niet doornat. Maar voor de voetjes was het wel wachten tot op 54km om droge kousen aangestoken te krijgen (de middenpost, waar bagage kan afgehaald worden). Met droge kousen (in natte schoenen) en een beetje nieuwe moed ging het dan verder (het was dan ongeveer 8u ’s ochtends). Nog twee iets langere etappes van elk zo’n 8km en dan, voor de laatste 30 km, was er om de 5km een post. Ondanks het feit dat het weer beter en beter werd, kwam toch het klassieke dieptepunt tussen de 75km en de 85km. De gedachten aan het project dreven ons echter post per post verder, en eens de magische 90km grens voorbij, komt de gedachte, nu halen we het ! Een tweetal uurtjes later (18u47, dus na net geen 22u te stappen), kwamen we over de streep. Alles deed wat pijn, vooral de voetzolen, maar de vreugde is dan groot ! Die voetzolen waren trouwens helemaal verschrompeld (alsof je 3 uur in bad gezeten hebt) door constant in de natte schoenen gezeten te hebben. Het doel was gehaald, we haalden zo’n 1500 euro binnen voor Nepal ! (steun kan trouwens nog steeds)