Everest Trekking - Deel 0 - "Leven op het ritme van de wind en van de zon"

In het Everest gebied (of Khumbu) zijn er genboeg mogelijkheden om in de bergen rond te trekken (in Nepal in het algemeen trouwens).Een bewijs hiervan is de wijziging in onze plannen na het afwegen van de verschillende mogelijkheden. Het initiele plan was om met de bus tot Jiri te rijden en van daaruit de "klassieke aanlooproute" te nemen tot Namche Bazaar, om van daaruit richting Gokyo te gaan en dan over de Cho La pas en zo verder tot Kala Pattar en Everest Base Camp. De 12e November staan we echter in de luchthaven van Kathmandu voor een vlucht naar Lukla. We laten de +/- 6 stapdagen van Jiri tot Lukla vallen en lassen de beklimmimg van Island Peak in (een "trekking peak" van 6189m). Dit zullen we doen als 6-daagse "mountaineering course". We zullen van deze hele tocht wel een luxe tocht maken. Luxe, dan wel in de betekenis die gegeven wordt in de Trailblazer guide: "de grootste luxe die je kunt hebben bij het trekken in het Khumbu gebied is tijd". We doen het dus traagjes aan (o.a. om de kans op hoogteziekte zo klein mogelijk te houden).

Een licht gewijzigde versie van een van de chiro-liedjes vat goed samen hoe we deze 27 dagen durende tocht geleefd hebben:
Leven op het ritme van de wind en van de zon.
Stappen op de melodie van berg en beek en bron.
Slapen met vriestemperaturen heel ver onder nul.
Ontwaken met een sneeuwtapijt, het Everest gevoel.



Ons dagelijks ritueel op deze tocht was: Opstaan rond 6u, dan ontbijt en rugzak volproppen, om tegen 8u vertrekkensklaar te staan. En dan dus wandelen, tussen de 3u en de 8u30. Bij aankomst in het dorp waar we slapen, is het rondkijken in enkele lodges, prijzen vragen, afbieden. We smijten dan onze rugzak af en de rest van de namiddag en avond vullen we op met lezen, dagboek bijwerken en praten... rond de stoof die brandt op yak-stront. Tegen 20u liggen we in ons bedje. Het verbaasde me hoeveel uur je hier slaapt ! Nochtans kwam de nachtrust steeds goed van pas. Mijn vermoeden van de reden hierachter is dat dit te wijten is aan de recuperatie van de wandelinspanning, maar ook de emergie die je lichaam steekt in het vechten tegen de koude en de hoogte.

Al snel leren we enkele vuistregels te hanteren bij de selectie van de lodge:
- naar de prijzen van de menu-kaart kijken, want het is het eten dat de kost bepaalt. De kamerkost ging van gratis tot 200 Roepies. (ter info: ons gemiddeld dagbudget was 1000 Roepies (12 euro) per persoon)
- een kleine eetruimte is sneller opgewarmd dan een grote, maar een overvolle lodge is dan ook weer teveel drukte
- de afstand die af te leggen is tot de WC - het is geen pretje om ver door de vrieskou te moeten lopen...
- (en natuurlijk) de vriendelijkheid van de lodge-uitbaters
Een laatste (half) selectiecriterium was of we er alleen waren. Dit betekent meer en beter contact met de uitbaters. Naargelang de tocht vorderde, zochten we wel ook meer contact op met andere reizigers.

Dit deel van de reis was ook een heel nieuw hoofdstuk. Vanaf hier waren we met twee op stap, dus alles zelf dragen, alles zelf regelen, weg zelf zoeken en geen afwisseling meer in gesprekpartner. Dat laatste is wel terug wat raar na een dik jaar terug alleen te wonen. We vertrekken bovendien met een kleine handicap op tocht: Veerle serieuze keelpijn en ik een lichte hoest. Gevolgen van de vervuiling in Kathmandu ?

De volgende verslagjes, die stukje bij beetje zullen verschijnen, zijn als volgt opgedeeld:
- Lukla tot Gokyo (12/11 - 18/11)
- Gokyo en over de Cho La naar Chukung (19/11 - 23/11)
- Island Peak (24/11 - 28/11)
- Naar Kala Pattar en Everest Base Camp (29/11 - 3/12)
- "The way down" (4/12 - 8/12)