Everest Trekking - Deel 1 - "Op zoek naar de Yeti (Lukla tot Gokyo)"

De wekker staat om 5u30 om de vlucht van 8u05 te halen. Nog maar half wakker, vallen we aan de luchthaven bijna achterover als we zien dat "onze Balu" (gids Manaslu trekking) ons staat op te wachten om ons uit te wuiven. Hij is toch zo aardig !!
Het kleine vliegtuigje brengt ons, na hectische momenten bij het inchecken, in +/- een half uur naar Lukla. Toen ik door het voorraampje de landingsbaan loodrecht onder ons zag, dacht ik even "OK, we gaan crashen", maar toen trok de piloot het vliegtuigje net op tijd op om het veilig op de sterk hellende landingsbaan neer te zetten. We gespen onze te zware rugzakken aan (de mijne 22kg), wat meteen het echte startschot is van de tocht. De rest van de dag gaat het bergaf, door landbouwgebieden, richting Phakding. In die lodge krijgen we een Tibetaanse sjaal als "good luck". Ik weet niet of het iets met het Dewali festival te maken haddat dan aan de gang was, maar het was echt lief. Kenmerkend voor het Dewali festival (lichtfeest) zijn: kaarsen en "kerst"lampjes in het straatbeeld en mensen die zingend van huis tot huis trekken (te vergelijken met ons driekoningen).
's Anderendaags staat de zware klim richting Namche (Bazaar) op het programma. Zeer vermoeid, door de zware last op onze rug, komen we in Namche aan. We pluizen uit wat we nog kunnen missen uit onze rugzak en dit heeft resultaat: samen laten we toch nog een 3 a 5 kg achter.

Namche Bazaar ligt als een soort hoefijzer in een soort van "cirque", met rondom besneeuwde toppen... die we niet zien door het bewolkte weer. Normaal komen er wolken tegen 2 a 3 uur, maar die zijn er nu al om 9 a 10 uur. Maar ja, ik wilde de Yeti zien, en deze komt enkel buiten in mistig weer, dus ik mag niet klagen, he. De hoteleigenaar in Namche vertelt trouwens dat de winter vroeg is dit jaar, dat de temperatuur fel gedaald is de laatste dagen. Dat belooft, want we vinden het nu al koud in de kamer (5 graden).


Namche in de mist

Na een acclimatisatiedag in Namche (Bistare Bistare, of traagjes traagjes, weet je wel), gaat het bergop naar Khumjung en Khunde. Van daaruit hebben we een prachtig zicht op mijn lievelingsberg (qua schoonheid) van de streek: Ama Dablam. In Khumjung begint de combinatie van koude en afstand tot de WC al tot raar gedrag te leiden: we promoveren het vuilnisemmertje tot WC-emmer. Die probeer ik dan deskundig door het raam het aanliggende veld in te krijgen, maar door mijn handigheid is het de muur die besproeid wordt :-O)

Nu gaan we echt op jacht naar de Yeti door de Dudh Kosi vallei binnen te treden (vallai van Gokyo - hier waren de meeste Yeti-sightings). Dat is ook de start van het echte klimwerk. Maar, we kunnen Khumjung yoch niet verlaten zonder eerst eens een koffiekoek te gaan eten in de "hoogste bakkerij ter wereld".


Op weg in de Dudh Kosi vallei

Op de tocht naar Dole ondergaat het landschap enkele gedaanteverwisselingen: groen-bruine alpenweide; bos met bomen, feeeriek bedekt met mossen; bevroren beken en ijswaetrvallen. Het laatste stukje tot Dole lopen we in de mist. Ondanks het draaien aan de gebedsmolentjes en het prevelen van "Om Mane Padme Hum"s, zijn de goden mij niet goed gezind en zien we geen Yeti.


Bevroren waterval

Van Dole gaat het in een korte dag naar Macchermo. Daar zitten we echt in hoogteziekte-risico-gebied. Veerle heeft er hoofdpijn en zoekt opo een bepaald moment naar haar bril... die ze aan heeft. Ik kijk eens bedenkelijk... Maar de volgende dag (Gokyo) is het mijn beurt :-( Bonkende hoofdpijn ! Ik werk liters hot lemon naar binnen en 2 kommen garlic soup, maar moet de dag erop toch ook nog met hoofdpijn op stap. Tijdens het eten van de soep bestond mijn wereld enkel uit de soepkom en de lepel (soort tunneleffect), die ik traag, hap per hap, leeg probeerde te slurpen (mijn maag lag ook overhoop). Ik begin vanaf dan trouwens nog een ander raar verschijnsel te vertonen (dat zelfs bij het dalen slechts heel traag overging): ik moet 's nachts veel naar de WC (tot 5x op een nacht) en -en dit is het ergste en ook overdag aanwezig- het komt plots op en is met een hoogdringend zodat ik maar net de WC haal :-( De hoogte doet rare dingen met de mensen ! Je moet het trouwens heel serieus nemen, hoogteziekte: op de tocht tot Gokyo zagen we 3 mensen afgevoerd worden (2 gedragen door een drager).

Over eigenaardigheden gesproken, de nacht voor onze tocht van Macchermo naar Gokyo, gebeurde er niets heel raars... De dag ervoor vertelde Veerle dat ze het landschap nogal bruin en eentonig vond. Die nacht, tijdens een van de plaspauzes, zag ze in de prachtige sterrenhemel een vallende ster. Als we de volgende ochtend, met de rugzak aan, vertrekkensklaar staan, vallen er hier en daar sneeuwvlokjes uit de bewolkte hemel...Tegen het moment dat we het eerste van de van Gokyo-meren bereiken, is het stevig aan het sneeuwen. Het laatste stukje weg naar het eerste meer is een klimmetje op rots-trappen. We zijn dus net op tijd in Gokyo, want het pad wordt door de sneeuw gevaarlijk glad en moeilijk zichtbaar. De meren zien we dan met een gefilterd zicht door sneeuw en mist...


Tweede (Gokyo)meer in de sneeuw

Dagoverzicht:
12/11 - Kathmandu - Lukla - Pakhding
13/11 - Pakhding - Namche Bazaar
14/11 - Namche dagtocht, regelen en rust
15/11 - Namche - Khumjung + wandelinmg tot Khunde
16/11 - Khumjung - Dole
17/11 - Dole - Macchermo
18/11 - Macchermo - Gokyo