Everest Trekking - Deel 3 - "Eiland in de wolken (Island Peak)"

Island Peak zien we al vanaf Dingboche mooi in de zon te liggen blinken en we wandelen in een halve dag in die richting tot Chukung. We komen hier dichter bij het hooggebergte: Ama Dablam en het Lhotse/Nuptse massief liggen hier vlakbij.


Island Peak in de verte

In Chukung komen we als laatsten van onze 5-koppige groep aan voor de "Mountaineering Course - Island Peak". We krijgen er de eerste dag een snelcursus in knopen maken en in hoogteziekte en leren rapellen en "jumar-en". Voor het eerst van deze tocht door het Khumbu gebied zullen we in een tent slapen. En de vrees voor de koude is terecht ! Net voordat het zonnetje de tent opwarmt (en binnen voor condensatie-sneeuw zorgt) is het er -16 graden. Koud he ! Slapen gebeurt hier dus met thermisch T-shirt en lange onderbroek (of zoals mijn grootmoeder altijd zij 'onderbroek me maave'.
De volgende 2 dagen brengen we door aan de voet van en op de Ama Dablam gletsjer. De eerste dag gaat het naar een bevroren waterval om er te gaan ijsklimmen. Dit bevalt me enorm ! Het smaakt naar meer. Maarnet als bij het gewone klimmen ondervind ik al vrij snel uitputting in de armen...


Bezig aan het ijsklimmen

's Anderendaags begeven we ons op de gletsjer voor val- en rem-oefeningen in de sneeuw. Wat volgt is meer spannend: een voor een moeten we van een kleine afgrond springen, terwijl een andere zorgt voor de beveiliging en redding. Spannend, maar leerrijk !


Gelukkig wordt ik gered

Voor de twee komende dagen (de toppoging), krijgen we er een zesde lid bij in onze groep. De tocht naar het Island Peak Base Camp is niet zo lang en verloopt dus vrij ontspannen. De dag erna moeten we vroeg uit de veren, dus murwen we ons ook al tegen 18 a 19 uur in onze slaapzak. Murwen is hier wel degelijk het juiste woord, want alles dat we de dag erna zullen aandoen, gaat mee in de slaapzak,... inclusief de binnenschoenen van de plastic gletsjer boots. Tegen het slapengaan zijn de aanwezige wolken wel begonnen een sneeuwtapijt aan te leggen. Zullen we morgen wel kunnen gaan ??
Terwijl men zich in Belgie aan het klaarmaken is om uit te gaan (Za - 18u15), loopt in onze tent de wekker in het midden van de nacht af (Zo - 1u30). Het sneeuwen is gelukkig gestopt, dus maken we ons klaar voor het vertrek naar de top (2u30). In het donker klimmen we, bijgestaan door het licht van de volle maan en van onze hoofdlampen, traag maar zeker naar boven. Met momenten is het een beetje klauteren - niet evident met het weinige licht dat er is. Als we tegen 7 uur aan de gletsjerrand aankomen, is de zon gelukkig van de partij. Het gevoel in vingers en tenen was immers stilaan verdwenen (we maten -15 graden). Na het aantrekken van de stijgijzers en het inbinden in de cordee, begint de trage tocht over het ijs. Traag, want we zitten nu al tegen de 6000m en daar voel je de inspanning wel ! Na enkele korte klimmetjes met mooi zicht op de gletsjerspleten en ijsmuren rond ons, komen we aan de voet van de klim naar de kam. Van hieruit moeten we een 150m bijna loodrecht naar omhoog. Stapje per stapje en zoekend naar adem gaat het naar boven. We krijgen wel een serieus compliment van onze gids als hij gemeend zegt dat we "naar boven aan het racen zijn" :-)


Op de kam, de laatse bultjes

Maar bovenaan deze klim zegt hij dan wel "You won't get any better views from the top, we might as well stay here." Het is waar dat het zicht niet ideaal is door de aanwezige wolken, maar we hebben allen iets van 'we zijn niet naar hier gekomen om vlak onder de top te stoppen als de conditie en het weer ons niet tegenhouden'. Dus zetten we de klim, over de graat, verder.


Op de top

Om 10u15 staan we -eindelijk- op de top. In Belgie is het dan 3u, nog volop fuiftijd... We zijn nu toch al 8 uur onderweg en de uitspraak van onze gids "Remember, once on the summit, you're only half way" stemt dan ook tot nadenken. En dit blijkt te kloppen, want het is 14 uur als we terug in het basiskamp aankomen. Het is ondertussen ook terug beginnen sneeuwen. We doen snel nog wat energie op (pizza met salami, ei, custard, confituur - doet me aan de goesting van een zwangere vrouw denken, maar het gaat toch goed binnen) en dan is het snel inpakken en wegwezen naar Chukung. We komen daar pas in het schemer aan - het is dan 17u45. Het was dus een lange en vermoeiende dag van 15 uur en 1200m hoogteverschil. Voordat ik als een blok in slaap val, klinkn we nog met een biertje op de prestatie. Het was een prachtige dag !