Trekking om de Manaslu

Valse start.
Op 16/10 verwachtte ik de rest van de Manaslu-trekkers in Kathmandu. Geen groep echter, enkel een telefoontje dat ze nog in Heathrow vast zaten. Na een lange lijdensweg waarvan ik het verhaal steeds opnieuw mocht aanhoren ;-) kwamen ze dan toch aan op 18/10. De dag voordien was ik met het trekkingbureau alternatieven voor het oorspronkelijk programma gaan bespreken en er kwam een goede oplossing uit de bus, we konden dus op trekking vertrekken ! Toen ik de groep stond op te wachten op de luchthaven, was de ontlading groot (Veerle sprong me bv om de hals). Een dag later was het onheil nog niet helemaal weg, want eerst hadden we te maken met een lange file op weg naar Gorkha, wegens een ongeval. Later, toen we na een stukje wandelen in het donker op een glibberig pad op de kampplaats aankwamen, bleek de zak van Veerle te ontbreken. Tijdens het avondmaal was het zowel voor Veerle als voor mij bang afwachten op haar zak (als hij gestolen zou zijn, zou ook de Everest trekking in het water vallen). Ik prevelde dus continu de boudhistische Mantra "Om Mane Padme Hum" opdat de zak zou opduiken. Het bleek dat er wat te weinig dragers waren en er iemand bij de zak aan het begin van de wandeling aan het wachten was tot hij gehaald werd. Oef !

De groep en de staff.
We waren met 9 trekkers: Stefaan, Lu, Kris, Dirk, Mark, Jeroen, Noel, Veerle en ikzelf. Als begeleiding zouden we moeten kunnen rekenen op 1 hoofdgids (Balu) + 4 assistenten, 1 kok + 4 hulpkoks, en van 11 tot 20 dragers (naargelang het eten op geraakt, zijn er minder dragers nodig). Voor elk van ons was er dus 3 man die we werk gaven ! Balu deed zijn werk naar behoren voor zijn jonge leeftijd (26j). Hij moest immers enkele keren dragers zeer kort houden (zie verder). Een ander wondertje in het team was de kookploeg, onder leiding van Pemba. Alle dagen was het eten overheerlijk. We kregen tot 2x toe cake en voor de laatste avond bestond het hoofdmaal zelfs uit 8 verschillende schotels. Maar het werd helemaal te gek toen we al grappend eens zelf een menu begonnen voor te stellen: pompoensoep, dan yaksteak met frietjes, dan chocomousse. Resultaat: we kregen 4x yak voorgeschoteld (2x yakburger, 1x soort stoofvlees en 1x in momo). We kregen ook een keer pompoensoep en zelfs pompoentaart. We love you, Pemba !!

De tocht zelf.
De eerste dagen liepen we meer in heuvels, tussen rijst- en "mulet"-velden, met een mooi zicht op de toppen van Manaslu, Annapurna en Ganesh Himal massieven in de verte. Dan zakten we af tot aan de Budhi Kosi rivier en liepen er een paar dagen in de smalle, tot kloofvormige, vallei. De wegjes waren dus soms spannend in de rots uitgehakt. Dit was ook de moment van de eerste hangbruggen, die we na enkele genomen te hebben, toch snel gewoon waren. Er waren ook vele, hoge en prachtige watervallen. Dan werd het landschap meer alpien: de velden maakten plaats voor naaldwouden, vochtige bossen en 'alpenweiden'. Het Hindoeisme ruimde ook meer plaats voor het (Tibetaans) Boudhisme: gebedsvlagjes, gebedsmolens (sommige zelfs aangedreven op waterkracht), Mani-stenen en -muren, chorten en gompa's.
En dan ruimde ook dit plaats voor het hooggebergte. Daar zagen we yaks en "chokpays" (half yak, half koe), werd onze tent bedekt met een zeer dun laagje sneeuw en moesten we elke ochtend opstaan in vriestemperaturen (koudste: -8 graden). Dichtbij de Tibetaanse grens zagen we ganse caravanen yaks waren van Tibet naar Nepal vevroeren. Na het oversteken van de pas, verliep het landschap weer in omgekeerde richting, maar we passeerden het dalend veel sneller.

De Larkya La (pas) over.
Op 1 november stond het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt op het programma. Ik was de avond voordien al met hoofdpijn in bed gekropen (veel te weinig gedronken de laatste dagen) en stond ook met hoofdpijn op, toen we, zoals altijd, met een kop thee gewekt werden. Het was dan 2u45. Na een tas looksoep en andere stevige kost als ontbijt, vertrokken we om 4u15 richting pas. Ongeveer 2 uur later wandelden we in de sneeuw, omgeven door witte toppen overal rondom ons; PRACHTIG ! De hoogte begon dan wel zijn tol te eissen: een van ons werd duizelig, de meerderheid had hoofdpijn. Bij mij ebde deze gelukkig weg.
Om 8u45 stonden we op de pas en hingen er een reeks gebedsvlagjes met onze namen in de wind te wapperen. Maar dan kwam de zeer steile en glade afdaling naar het dal aan de ander kant. Iedereen (incl gidsen), maakten er wel een slippertje. Mijn achting voor de 15 dragers die mee over de pas kwamen steeg er enorm (45kg op de rug en slechte schoenen - ze liepen meestal op teenslippers). Onderweg hoorden en zagen we verschillende lawines - dit is het hoogebergte... De dag eindigde in de prachtige vallei van Bhimtang, met de witte reuzen (oa Manaslu) vlakbij.


Een festival met nare gevolgen.
Tijdens de eerste dagen van de tocht, was het Dassain festival aan de gang. Overal stonden schommels, waarvan Veerle en ik er enkele zelf uitprobeerden. Maar het meest spectaculaire waren de rituele slachtingen. Met een hak werd een geit onthoofd, het bloed opgevangen, dan geschoren, in stukken gesneden en verdeeld onder de gemeenschap.
Het nadeel van dit festival was dat de dragers ook graag aan de Raksy (plaatselijke alcohol, gestookt uit gierst) zaten. Dit had als nadelig effect dat er een dag een drager spoorloos was (roes aan het uitslapen bleek later), zodat Balu zelf een halve dag drager moest spelen. Een andere dag kwamen onze zakken pas laat in de avond toe. Toen waren er enkele dragers 's middags blijven plakken en waren niet meer verder gekomen. Maar er waren er zelfs enkele die gevallen waren en zich bezeerd hadden, wat de rest van de tocht zijn gevolgen had.

Sterke en spannende momenten.
- De dag van de aankomst van de groep, werd ik uitgenodigd bij Balu om er te gaan lunchen. Een hele ervaring om te zien hoe ze hier wonen.
- De Maoisten. Op de tweede nacht hoorden we schoten. Het bleken waarschuwingsschoten te zijn van de politie. Twee dagen later kwam er een Maoist op het kamp toegangsgeld innen. Maar alles bleef veilig !
- Even spannend werd het toen Veerle en ik een gek oud vrouwtje tegen kwamen dat ons om geld vroeg. Balu had gewaarschuwd dat ze met stenen zou gaan gooien als je niets gaf. Dit gebeurden dus effectief, maar ze gooide er ver naast.
- We dansten 2x met de Nepali op Nepalese folkmuziek. Een korte, maar leuke belevenis.
- Het dorpsleven in de authentieke dorpen die we zagen, had zo'n eenvoud en de mensen zijn er zo gelukkig, dat je dit bijna gaat zien als hun luxe tegenover onze gejaagde westerse wereld.
- Bij het ontbijt zagen we in de verte een lawine naar beneden razen.
- Door een foute beslissing van enkele trekgenoten, moesten we een dik uur in het donker stappen. Naderhand gezien (niemand iets voor gehad) toch een leuke belevenis.
- En dan de kinderen... Dikwijls kwamen ze naar ons toe om eem pen te vragen "Namaste - give me pen", maar af en toe was er toch ook dichter contact mogelijk en speelden we zelfs verschillende keren met hen. Twee keer moest ik schommel spelen (kinderen rondzwieren aan mijn armen) en een keer huppelden we op een trap. Dit leverde vele leuke (herinnerings)foto's op. Soms waren ze zo schattig dat we ons afvroegen, zouden we ze niet meenemen. Op een moment zagen we een jongetje met een stompje als voet, maar hij straalde toch blijdschap uit... doet je even nadenken...

Anticlimax op het Annapurna-circuit.
Heel deze sfeer van authenticiteit die we bijna 2 weken beleefden verdween volkomen toen we op de Annapurna-trekking kwamen. De hoeveelheid toeristen ten opzichte van onze trekking was ontzettend en er liepen er ook vele rond die je echt als "toerist" kon bestempelen (we zagen zelfs een vrouw met handtas wandelen - we vroegen ons af hoe ze dat zou doen boven de 5000m). Hier liepen dan ook hele "muilezeltreinen" met goederen voor de guesthouses, met de nodige mest-stank als gevolg. Toen we terug auto's en bussen zagen, was dit sprookje dus helemaal voorbij...